ENKAZDA ÖLÜM

Öyle bir enkazda kalmışım ki

Nelerimi kaybetmedim

Şimdi ruhum bir can pazarında

Günler geçip gitmiş bilmemişim

Çok derin bir uykudaydım

“Uyku yarı ölüm” değil miydi?

Uyandım mı, uyanmadım mı?

Kıyamet gürültüsü kopunca

Ayırmak mümkün müdür?

Ne geceyi, ne de gündüzü

Dün dünyadaydım,

Bugün neredeyim?

Niye kimse yok yanımda?

Niye üstüm başım toz içinde

*

Duvarların yıkılma sesi gelmişti kulağıma,

Demir kokusu yayıldı sıkıştığım dehlize

Beton çürükleri savrulurken

Tavan kopup çökmüştü üzerime

Enseme oturduğunu hatırlıyorum kolonun

Bir de dedemin sözlerini;

”Ölümü yaklaşan insan yere bakmaya başlar.” derdi

Ah nur yüzlü dedem, ah!

Şimdi bende yere bakıyorum

Sağa sola dönmek mümkün değil

Göğe bakmak haddine mi?

Yoksa ölümüm yakın mı dede?

*

Evimiz sırtıma mı bindi anne?

Anne! Anne!

…

Duymuyor musun?

Sahi duymuyor musun beni?

…

Yoksa ben mi bağıramıyorum?

Ağzımın içi neden yapışkan bir sakız gibi?

Dudaklarım neden çamur, yapış yapış?

Neden hiçbir nesneyi seçmiyor?

Şu enseme oturmuş kolon da neyin nesi?

Sağa sola niye dönemiyorum?

Yıldızlar neden yere döküldü?

Yıldızlar kayıyor mu?

Hele benim yıldızım da kaydı mı anne?

Her yer karanlık

Dünüm silindi benden

Yoksa ölmek bu mu?

* 

Ah anam, ah!

Sana koşamıyorum

Yüreğimde kan tükendi

Kıpırdamıyor kolum

Hislerim bitti can tükendi

Can tükendi…

*

02.03.2023

Durmuş Ali ÖZBEK

durmusaliozbek@hotmail.com