Bir Çin Atasözünde,
“Bir saatliğine mutlu olacaksanız, şekerleme yapın
Bir günlüğüne mutlu olacaksanız, balık avlamaya gidin
Bir aylığına mutlu olacaksanız, evlenin
Bir yıllığına mutlu olacaksanız, bir servete konun
Tüm yaşam boyunca mutlu olacaksanız, işinizi sevin
Evet çok anlamlı ve derin ifadelere yelken açacak bir atasözü Sevgi üzerine binlerce yazılar, makaleler,dergiler,kitaplar yazıldı, yazılan yazıların,makalelelerin,söylenen sözlerin, çoğu da sevgi üzerine. Hal Böyle olunca bu kavram üzerine kafa yoran çok olunca bu terimin tanımını da yapmak çok zorlaşıyor. Örneğin Can Yücel sevgiyi; “Uğruna fedakarlık yapmadığın sevgiyi, yüreğinde taşıyıp da yük etme” diye tanımlıyor.Bunun gibi binlerce usta kalemlerimizin binlerce sevgi tarifini bulmak,okumak mümkün.Bu usta kalemler sevgiyi bir çok sınıflara ayırmışlardır.İşte onlardan bazıları şu şekildedir: Vatan sevgisi,anne sevgisi,çevre sevgisi,şehir sevgisi,meslek sevgisi,karşılıksız sevgi vb… Sevgi nasıl tanımlanırsa tanımlansın, nasıl sınıflara ayrılırsa ayrılsın hepsinin ortak noktası olan şey : “Sevdiğinin iyiliğini istemek. “ Bizim de mesleğimiz, ilgi alanımız tıp olunca bunun üzerinden sevgiyi biraz olsun anlatmaya çalışalım.
Tıp doğrudan insanlarla ve onların sağlığı ile uğraşan bir alan; insanların hastalanmalarını, acı çekmelerini engellemeye çalışan, hastalananları iyileştirme, acı çekenlerin acılarını dindirme çabasında olan bir meslek etkinliğidir. Merkezinde insan odağı olan tıp mesleğini seçen hekimlerimiz, işlerini sevmelerinin çok önemli olduğunu söylemek yanlış olmaz. Hekimlerimiz işlerine dört elle sarılırsa, işlerini severlerse, her hastasına içten davranıp onun sıkıntısını giderme anlamında çaba sarf ederse bu, sevginin doğal sonucu olacaktır. Mesleğini seven ona dört elle sarılan bir hekim otomatik olarak insanları da sevecektir, insanların iyiliğini isteyecek,
onların iyiliği için çalışacaktır. Kaldı ki hekimliğin sürekli insan ve çoğunlukla acı çeken insan ile uğraşmasından, saat kavramı olmaksızın sürdürülmesinden kaynaklanan yıpratıcılığı, tıp doktorunun mesleğini sevmesi sayesinde katlanılabilir olacaktır ve de işini sevdiği için yaşam boyu mutlu olacaktır. Fakat yukarda belirttiğim ifadeler gerçek anlamda yani gerçek yaşamla ne kadar örtüşmektedir bu tartışılır!
Günümüzde Tıp Fakültelerinde insanların akademik başarıları biraz iyi ise buradaki akademisyenler daha öğrenimlerinin başında olan öğrencileri hekim olmaya özendirmeye başlarlar. Bu özendirme yapılırken öğrencide oluşan olumsuz güç ise: “Mesleğin iş bulmada, para kazanmada, sınıf atlamada,kariyer kazanmada etkili olduğu düşüncesidir”. Bu dönemde daha öğrenimin ilk yıllarında hekimliğe yönlendirilen öğrencilere hekimliğin nasıl para ve itibar getirdiği anlatılır.Yoğun bir temponun sonucu olarak Tıp Fakültesi’ni kazanan ve büyük bir heyecan ve aşkla öğrenime başlayan gençlerimiz birinci sınıfın ortasında hangi uzmanlık dalını seçersem para kazanırım düşüncesi ile tıp eğitimine TUS (Tıpta Uzmanlık Sınavı)hazırlığı da ekleme çabasına girişmektedir. Büyük bir yarışın şoku henüz atlatmamışken tıpa yeni başlamış öğrencilerin TUS denen sınava odaklattıran günümüz tıp eğitim sistemi gerçekten geniş çapta tartışılması gereken önemli bir konudur. Öğrenciler okulda kendi dersleri ile uğraşırken büyükler de bu zaman dilimi içinde boş durmayarak öğrencileri yönlendirmeye başlarlar.Öğrenci Tıp Fakültesi’ni bitirir, artık onun gözü TUS’ tan başka bir şey görmez. İşi gücü her şeyi o olmuştur artık öğrencinin. Zaten o esas doktor değildir ve olması için uzmanlaşması gerekir. Şansı olanlar TUS’u kazanır ve 4-5 senelik uzmanlık eğitimine başlar; günaşırı nöbetlerin tutulduğu, meslekte uzmanlaşmak için çaba gösterirken her türlü zorlukların yaşandığı bir eğitim… Ama olsun; öğrenci esas doktor olacak para ve itibar kazanacak, öğrenci bu bağlamda her şeye katlanmaya değer düşüncesiyle hummalı bir çalışma sergiler,bu çalışmanın sonucunda esas doktorluk unvanı alır ve gerçek iş yaşantısına merhaba der ve şöyle düşünür: “Gelsin paralar ve itibar.” O zamana kadar para ve itibar kazanması için bu mesleğe yönlendirilen hekimler, yine yönlendiren insanlar tarafından; senelerdir bekledikleri para kazanma anları geldiğinde bir anda paragöz ilan edilirler bu da işin garip tarafı!
Çoğu toplumlarda özellikle de bizim toplumumuzda işinde para kazanan, mesleğinde zenginleşen insanlar toplum tarafından onaylanır,saygı gösterilir, örnek insan olarak bizlere gösterilirken, para kazanmaya başlayan esas doktor toplum tarafından paracı yaftası vurularak kıyametler koparılır. Yıllardır para kazanma hayali ile yaşatılan, yaşayan hekimlerimizin büyük çoğunluğu hem beklediği parayı kazanamaz hem de itibar yerine paracı yaftası ile karşı karşıya kalır bunlar yetmezmiş gibi sağlık siteminde yaşanan sıkıntıların ,devletlerin uyguladıkları sağlık politikalarının asıl mağdurlarından biri iken büyük bir kısmının sorumlusu da hekimler ilan edilir. Yukarda bahsettiğim sevgi türlerinden meslek sevgisi, tüm yaşam boyunca mutlu olacaksanız, işinizi sevin demiştik. Sadece mesleğe yönlendirme ve mesleği seçme nedenlerinden bile bakıldığında; bizim toplumumuzun, bizim insanlarımızın hekimlere yaklaşımı hekimin mesleğini sevmesine, işini severek yapmasın ne kadar olanak sağlıyor dersiniz!
Son yıllarda fedakarca gece gündüz demenden görev başındaki hekimlere; ölüme varan ve sayısı hızla artan şiddetten, performans sisteminde fiziksel ve ruhsal olarak paralanmalarından söz etmiyorum bile…Yazıma yukarda örnek vererek başladığımız Çin Atasözüne bir cümle ekleyerek bitirmek istiyorum

“Bir saatliğine mutlu olacaksanız, şekerleme yapın
Bir günlüğüne mutlu olacaksanız, balık avlamaya gidin
Bir aylığına mutlu olacaksanız, evlenin
Bir yıllığına mutlu olacaksanız, bir servete konun
Tüm yaşam boyunca mutlu olacaksanız, işinizi sevin” demiş. Sadece işinizi sevin demiş cebinizi değil!

DİKKAT!Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen yazara ve yorumcuya aittir.
Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.
Kalkınma, toplumun refah düzeyini artırmak için ekonomi, bilim, sanat, demokrasi gibi birçok alanda gelişmek anlamını taşır. Kalkınma sadece paranın herkeste ve bol miktarda bulunması demek değildir; insanların daha üst düzeyde, daha insanca yaşaması anlamına gelir. Ekonomik olarak gelişmiş olmakla beraber kalkınmamış çok sayıda ülke bulunmaktadır. Ekonomi gelişmiştir ama sanat, spor, eğitim, demokrasi, özgürlük ve temel insan hakları geridir. Böyle ülkeleri kalkınmakta olan yerlerden sayıyoruz.

Kalkınmayı başlatan ve hızlandıran birçok faktör sayılabilir. Bunların içinde en önemlisi de eğitimdir. Her işin başı eğitimdir. Ülkede iyi işleyen bir aile ve sokak terbiyesi ve okul eğitimi varsa kalkınmayı buralarda yetişen çocuklar gerçekleştirir. Geçen aylarda Rusya ziyaretlerimizde bunların canlı örneklerine şahit olduk. Rusya da ciddiye alınır bir yer altı ve yerüstü zenginliği olmasına rağmen, Ruslar eğitim işini de elden bırakmamışlar. Rusya bilim, sanat, ekonomi ve birçok boyutta dünyanın önde gelen ülkelerinden biridir. Rusya bu başarısını sadece evde ve okulda iyi yetiştirdikleri insanlarına borçludur. Bu örnek bize kalkınmanın insan kaynağını geliştirmekle gerçekleşebileceğini açıkça ortaya koymaktadır.


Ulusal kalkınma da bölgesel ve kentsel kalkınmaya bağlıdır. Şehirler ve bölgeler kalkınmadan bir ülkenin kalkınması çok zordur. İşte bu noktada şehirlerin üniversiteleri devreye girer. Bir şehri kalkındıran en önemli etken iyi işleyen bir üniversitedir.

Üniversiteler şehirlerin kalkınmasına birçok yönden fayda sağlar. Bu faydaları uzun uzun yazmamızın çok anlamı olmaz ki bunları hemen hemen herkes bilmektedir. Fakat bir faydası var ki onu yazmadan geçemeyeceğim bu fayda: Öğrencilerin sürekli o şehirde konaklayan bir turist gibi birey olarak yapacağı katkıdır. Kadim şehrimizin, 

Karaman'ımızın üniversitesi Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesidir. Üniversitemiz 1987 den bu yana Karamanın gelişmesinde büyük rol oynamıştır.2015 verilerine göre Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’nin (KMÜ) yeni dönemde gerçekleştirilen kayıtlarla beraber öğrenci sayısı 12 bin 810’a yükseldi. 2015 yılının Ağustos ayından itibaren üniversiteye 3 bin 270 öğrenci ilk defa kayıt yaptırdı. Kayıtların tamamlanmasıyla birlikte 2015-2016 eğitim-öğretim yılında öğrenci sayısı fakültelerde 5 bin 978, yüksekokullarda 954, meslek yüksekokullarında 5 bin 359, enstitülerde ise 519’a ulaştı. “Dikey geçişle 67, yatay geçişle 225 öğrenci geldi.” Önlisans öğrenimini tamamlayıp lisans eğitimine devam etmek isteyen 67 öğrenci dikey geçiş yoluyla Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’ne kayıt oldu. Aynı zamanda başka bir yükseköğretim kurumundan yatay geçiş yoluyla 225 öğrenci KMÜ’ye geçiş yaptı.Sonuç olarak Şehrimizde yaklaşık 13 Bin üniversite öğrencisi bulunmaktadır. On Üç Bin öğrenci, her biri ayda 400 TL harcama yapması halinde Karaman ve ekonomisine ayda 5 milyon TL (önceki parayla 5 trilyon) girmesi demektir. Bunu Karamandaki şehir esnafı, ev sahibi,cafeciler, restaurantlar,alışveriş merkezleri, kahvehaneler, minibüsçüler, nihayet bütün şehir bir şekilde paylaşacaktır. Sadece bu da değil, üniversite o şehirde olduğu için orada çalışan akademisyenler, üniversite işgörenleri de aldıkları maaşın büyük kısmını şehir ekonomisine katmaktadır. Bu paralar en başta şehrin nakit sıkıntısını çözer.

Öyleyse büyük bir üniversite şehir ekonomisinin can damarıdır demek abartılı olmaz. Burada en Başta Üniversite Rektörümüze iş düşmektedir. Rektör beyin sivil toplum örgütleri,sanayiciler,yerel idarecilerle koordineli bir şekilde çok güzel projelere imza atıp üniversite-sanayi,üniversite-sivil toplum dayanışması içinde karaman ve üniversitesine çok büyük katkılar sağlamalıdır.

Şehrin kalkınmasında bilgi üretimi de büyük önem taşır. İnsani değerler açısından sorgulansa da günümüzde bilgi de paraya dönüşen bir ticaret malıdır. Üniversitedeki bilginlerin araştırmaları bilgi üretmeye dönüktür. Her bilim alanı ürettiği bilgiyi önce şehre sunar, araştırma şehir üzerinde ya da şehir merkezli yapıldığından, sağlam ve doğrudan veriler elde edilir.


Bilgi üretimi aynı zamanda hem şehir tarım ve sanayisine hem de entelektüel hayatına bir hareketlilik ve verimlilik katar. Şehrin tarihi, arkeolojisi, edebi dünyası araştırılır, yeni ve daha iyilerinin ortaya çıkmasına zemin hazırlar.


Kuşkusuz bu konuda daha başka şeyler de yazılabilir ama üniversitenin şehre can verdiğini Karamanlılar somut olarak görmüştür. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi kurulduktan sonra Karaman adeta yeniden dirilmiştir. Üniversite daha fazlasını yapabilir mi, evet çok daha fazlasını yapabilir diye düşünüyorum.


Peki, Karaman, üniversitesine sahip çıkıyor mu? Bir sanayicimiz, Valimiz, Belediye Başkanımız,Milletvekillerimiz,Basınımız,halkımız ,Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesinin daha da gelişmesi için elinden geleni yapıyor mu? Karamanlıların Akademisyen ve öğrencilerle ilişkileri nasıl? Bu insanlar olmasa üniversite olmayacağına göre Karaman öğrenci ve akademisyenleri burada tutmak ve memnun,mutlu etmek, hatta Karamanda bulunmayı daha cazip kılmak için elinden geleni yapıyor mu?

Bu soruları yukarda belirttiğim ( sanayicimiz, Valimiz, Belediye Başkanımız,Milletvekillerimiz,Basınımız,halkımız) Kişi ve kurumlar hep birlikte kendine sormalı ve üzerine düşen görevi en iyi şekilde yapmalıdır.Karaman bizim ilimiz,Üniversite bizim üniversitemizdir.


Hep birlikte Sanayi - üniversite, siviltoplum-üniversite, basın-üniversite, halk-üniversite arasında kopukluklar giderilip,altyapılarının oluşturulması gereklidir. Unutmayalım ki Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesini büyüten ona potansiyel veren Karaman Şehridir.Tarihi,kültürel mirası,sanayisi,tarımı ve coğrafi konumundan doğan bütün avantajları gelire dönüştürmemiz mümkün.
Abdullah KOCA
DİKKAT!Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen yazara ve yorumcuya aittir.
Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.


Sivil Toplum, bireylerin kendi arzularıyla oluşturdukları ortam,yaşam alanı olarak ifade edilir ya da başka bir deyişle; yurttaşları ortak bir amaç doğrultusunda bir araya getiren çevre ve insan hakları örgütleri,tüketici dernekleri,yardım ve eğitim yapılarıdır. 
Türkiye de sivil toplum kuruluşlarının tarihi oldukça eskiye dayanmaktadır. Bu tarz gönüllü olan sivil toplum kuruluşları o eski tarihlerden günümüze kadar önemini git gide arttırmaktadır. STK’lar ulusal alanda ülkenin toplumsal ve ekonomik sorunlarına dikkat çekerek bu sorunların çözümü; farklı düşüncelere saygı çerçevesinde ülkemizin demokratikleşmesi yolunda çaba harcaması; Uluslararası alanda ise uluslararası ve uluslar Üstü kurumlarla ilişkilerin derinleştirilmesinde ülkenin tanıtımına ve olumlu imajına katkıda bulunmaktadır. 
STK’ lar devletin vesayeti altında olmadan kendi yapılanmalarına ve faaliyetleri hakkında kendileri karar verebilmeli, devlet politikasının gidişatını etkileyebilmeli ve bunun dışında yurtdışı ile devlet arasında köprü işlevini yerine getirmesi gerekir.Ülkemizde etkin bir sivil toplum bilinci oluşturulması gerekir, etkin bir sivil toplum kuruluşu demokratik gelişimi sağlamakla birlikte temsil ve meşruluk krizlerinin aşılması sürecinde toplumsal taleplerin siyasal alana iletilmesini sağlayarak demokratik politikaların geliştirilmesine hizmet  eder.Ülkemizde bu vizyon ve misyona sahip binlerce STK’ lar  var ve bu STK’ların önemli bir bölümü Konya’da bulunmaktadır. Konya’da ki bu kuruluşlar son yıllarda akademik ve kamusal söylem içinde sivil toplum kavramını yeniden canlandırdığı, toplumsal değişimin temel ve birincil aktörlerinden birisi konumuna yükseldiğini söyleyebiliriz. Geçtiğimiz günlerde tam da bu anlamda Konya’da ki sivil toplum kuruluşları “Konya Sivil Toplum Kuruluşları Platformu” çatısı altında birleşme kararı alarak faaliyetlerine devam etmektedirler.Bu platform, sivil toplumun yeniden canlanma sürecinde toplumsal gelişimin,demokratikleşmenin ve ekonomik kalkınmanın önemli bir aktörü olarak kabul edildi.Konya da ki sivil toplum kuruluşları bu platform sayesinde sivil toplumun  önemini hem nicel hem de nitel olarak arttırdığını söyleyebilirim.Konya’da ki sivil toplum örgütlerinin farklı yapılanmalar içinde toplum içinde yaygınlaştığını görüyoruz. STK’lar farklı alanlarda çalışan gönüllü örgütlerden, düşünce kuruluşlarına, sosyal hareketlerden vatandaşlık inisiyatiflerine, hükümet dışı örgütlerden sendikalara ve meslek odalarına kadar geniş bir yelpaze içinde hareket eden bir alanı temsil ediyor. Konya’da ki bu STK’lar sivil toplum hareket alanını sadece yerel ve ulusal değil, bölgesel ve küresel bir niteliğe ulaştırmış durumdadır. 
Konya Sivil Toplum Kuruluşları Platformu bu yıl ki faaliyetlerine hızlı bir şekilde başladı ve geçen hafta ilk faaliyetini Konya Ticaret Odası Konferans Salonunda  “Sivil Toplum ve Sivil Katılım “ başlıklı panelle açmış oldu. Oldukça katılımın fazla olduğu panelin konukları ise yıllardır Türkiye’de ve Konya’da sivil toplum hareketinin gelişmesi için çaba gösteren değerli hocam  Prof. Dr. Yasin AKTAY,  Prof.Dr. Birol AKGÜN ve  Latif SELVİ Beydi. 
Panelimizin ve Konya Sivil Toplum Kuruluşları Platformumuzun başta Ülkemize, Konyamıza, demokrasimize hayırlı uğurlu olsun diyor bu tarz kuruluşların ve etkinliklerin daha çok yapılmasını temenni ediyoruz. 


ABDULLAH KOCA
Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.
Hepimizin sıkıntılı, zor dönemleri vardır. Beklenmedik kazalar,beklenmedik durumlar,hastalık,yalnızlıklar gibi bu durumlar sıralanabilir.Bu zaman dilimlerinde insan kendisine uzanacak bir el,yanında hissedeceği bir dost arar.Onu dinleyecek,onun dertleriyle dertlenecek,onaylayacak kişiye karşı derin ve anlamlı bir bağ kurmak ister.Yalnızlığa terk edilmişliğinden,sıcak bir dostluktan mahrum bırakılmasından,yalnızlığından dolayı karamsarlığa düşmüş kişilere yüreğimizi açmak çok mu zor?
Uzatılan bir eli tutup,ona yardımcı olmak,onun yanında olup ona moral ve destek vermek insanın yaşamsal ve içsel güzelliğinin değerlerini arttırmanız neden size zaman kaybettirici olmaktadır? Hasta insana iyileşeceğini söylemeniz, dertli olan kişiye derdinin geçeceğini,sıkıntılarının biteceğini söylemek,onun yüreğine ulaşmanız size ne kaybettirir? Biz olmak,bir olmak,dostluk yumağı oluşturmak, varlığı onaylamak cana can katmak, sevincini paylaşmak,acısına ortak olmak neden insanlara sıkıntı vermektedir…? Neden Konuşurken gözlerimizi kaçırıyor, yapmacık tavırlar sergileyip geçiştirmek, hiç kimseyle iletişim içine girmemeye çalışıyoruz.
Biz olmak zaman alır,bir olmak zaman alır,dost kazanmak zaman alır “sen önemlisin “demekten kaçışlarımız bundandır. Yalnız başına bırakılmış dertleriyle mücadele eden, sıkıntılar içinde boğuşan,herkes tarafından kenara itilmiş insana el uzatmak işimize gelmediği için hemen oradan uzaklaşma eğiliminde oluruz. Çünkü el vermekte zaman alır, değer vermekte, insan olmakta, dost kazanmakta…

Birine değer vermekten, onu çok sevdiğini söylemekten korkup kaçanlar zamanı kendilerine saklarlar,egolarına yenik düşmüşlerdir, bencillikleri ruhlarını esir almış yürekleri nasırlaşmıştır,kalpleri mühürlü duygularını hırs bürümüştür ve dost kalmayı,can yoldaş olmayı ve dahası insan olmayı bir türlü becerememişlerdir.

İnsanoğlu nedense sıkıntılı dönemlerinde, zor dönemlerinde dokunacak bir el arar, derdini paylaşacağı bir dost arar,bir dala tutunmak için bir el, ayağa kalkmak için direnir tıpkı yeni yürümeye başlayan bir çocuk gibi ;işin karını zararını bilmeden,ürkek bir şekilde,adım atmaktan korkarak etrafına bakınır. Böyle zamanlarda ona uzanacak bir el, dostum dediği kişi onu korkularından arındırır ve yaşadıklarının geçici olduğunu düşündürterek hayata sıkı sıkıya sarılmasına sebep olur. İnsanın yaşamını zorlu kılan, insan yaşamını kaosa çeviren, üstesinden bir türlü gelemediği çetin , zorlu savaşlarıdır. Bu savaş bazen hastalık , sebepsiz tartışmalar , bazen de gönül yalnızlığı olur. İnsan her türlü oyunların,tuzakların, entrikaların içinde debelendiğinde onu oradan çıkartabilecek yüreğine su serpecek,rahatlatacak bir el arar…İyi olduğunuzda dost görünen,sırdaş gibi görünen çoktur; el ayaktan düştüğünüzde,dertlerin içinde boğulduğumuzda, başınıza olmadık işler geldiğinde herkes kaçacak bir delik arar,ortadan kaybolur ki” aman benden bir şey istemesin,bununla kim uğraşacak” başıma bela olmasın diye düşünür insan denen zavallılar …Paran pulun varken,durumun iyiyken,psikolojin iyiyken, akbabalar gibi tepene üşüşenlerin aslında hiç olmadıklarını görürsün…Zor zamanlarda tanır insan sevdiklerini ,dostlarını, hastane koridorlarında yalnızlığın ürpertisiyle baş başa bırakıldığınızda kimin ne kadar insan olduğunu görürsünüz… İnsanın güçlü olduğu,moralinin iyi olduğu dönemlerde yardıma ihtiyacı yoktur. Bizler zor, zayıf anlarımızda bir dost eline ihtiyaç duyar bizi anlamalarını isteriz, bize yardım etmelerini isteriz. Üstesinden gelemediğimiz iç sıkıntılarda varlığımızın tescil edilmesini bekleriz . İnsanın can yoldaşı, kardeşliği zor gününde belli olur. Hangimiz ağır koşullardan,zor zamanlardan geçmedik ki…

Yüreklerimizin hafiflemesine,gönüllerimizin ferahlamasına ihtiyaç duyduk an ben an…En son kimin en zor anında yanında oldunuz ve ona destek verdiniz hiç düşündünüz mü? Kime “sen önemlisin ve yaşaman gerekir,benim için değerlisin “ dediniz? Kimin sırtına elimizi değdirerek desteğinizi hissetmesine yardımcı oldunuz? Varsa yoksa kendi hayatlarımızı nasıl daha iyi yapabiliriz,kariyer anlamında,maddi anlamda düşünerek zaman harcadık hep. Birine değer vermek,onu can ciğer yerine koyup destek olmak, acılarını duyumsamak, yaraya merhem olmak demektir ki bu da zaman alır. Değerlerinin farkına varamamış ,bencil olan,ilişkilerini çıkara dayandıran insan başkalarının acılarını hissedemez.
İnsan çetin sınavlardan, dikenli yollardan canı yanarak, acı çekerek, geçmedikçe başkasının ne kadar acılar çektiğini de hissedemez,düşünemez. Sevdiklerini kaybetmemiş, yalnızlığın içinde yaşamamış, hastane köşelerine düşmemiş, sokaklarda sabahlamamış insanların sizi anlayabilecek fikirleri de yoktur. Siz hayata bir adım önde başladığınızdan yara almıştır her bir yanınız. Dolayısıyla da size anlamlı gelen zaman dilimleri, başkalarına çok kıymetli gelecektir. İnsan acıyı tatmadan , sıkıntılara düşmeden diğerinin dünyasını anlayabilme gücüne sahip olmalı ,onu yüreklendirmeyi,sevmeyi,dost edinmeyi insanlık görevi olduğunu bilmelidir.  Sıkıntıya düşen yüreklerin dermanı olmak için zamanını hediye eder; dakikaların, saatlerin günlerin önemi yoktur. Çok sevdiği için, onu çıkar olmadan dost kefesine koyduğu için, yüreğin yalnız kaldığını hissederek yapar bunu çıkar uğruna değildir yapılanlar. Bu kişilikteki insanın her cana ayıracak zamanı vardır. Hele hele ki bu insan canından çok sevdiği, değer verdiği kişi olursa yapmayacağı şey yoktur. Yorgunluk,halsizlik vız gelir ona…Evet değerli dostlar kişinin kendine bu zor zamanlarda yanında olacağı dostlar edinmesi gerekir.Allah herkese faydalı,güzel dostlar nasip etsin. Yazımı ünlü düşünür La Fontaine’nin sözüyle bitirmek istiyorum: Gerçek arkadaşlığa, gerçek aşktan daha ender rastlanır. (La Fontaine)
Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.
sanalbasin.com üyesidir
Düzenleme | Copyright © 2013-2023 | MedER |Medya Ermenek
BİZE ULAŞIN
ghs.google.com
ghs.google.com