Sıcak bir Ağustos sabahında, taşlı toprakların arasında zorluklarla ulaştığımız Sorkun başındaki harmanda; annem, babam ve ben… Yıl 2002, yayla harmanı zamanı. Emeğin ve alın terinin en saf hâlini sergiliyoruz.

Gökyüzünde beyaz bulutlar süzülürken, yeryüzünde sabrın ve sevdanın hikâyesini yazmaya çalışıyoruz.

Annemin yüzünde dingin bir tebessüm, başında beyaz yazmasıyla güneşe direnmiye çalışıyor.

Yanında, zamana meydan okuyan gururlu bir duruşla babam… Başında şapkası, sırtında gömleği ve yıpranmış giysileriyle, toprağın bize sunduğu nimetleri istifleme çabasında.

Arkalarında gençlik ve toyluk ile duran, ailenin emeğine katkı sağlamaya çalışan genç delikanlı ise ben. Geleceğe baka bilmek için,emeğin tam ortasındayım!!!!!

Geçmişten devraldığımız külterel ve yaşam felsefesini omuzlarımızda taşımaya çalışıyoruz.

Etrafımızı saran devasa çuvallar, bir yılın emeğinimi, yoksa tarlalarda bıraktığımız saklı hayatlarımızı mı simgeliyor.
Bu çuvallar sadece ürün değil; aynı zamanda sabır, azim ve aile bağlarının da simgesi.

Bu kare sadece bir hasat günü değildir.
Bu, köyümüz Yukarı Çağlar’ın binlerce yıllık üretim kültürünün, doğayla iç içe geçmiş yaşam biçiminin bir yansımasıdır. Toprak, bizim karakterimize öyle işlemiştir ki; bir karış toprak, bir ömrü taşır içinde.

Modern hayatın karmaşası içinde bu fotoğraf; geçmişimize, emeğimize ve özlemlerimize dair gerçek zenginliği fısıldayan bir hatıradır.

Annemin mekânı cennet olsun. Rabbim babama hayırlı ve sağlıklı ömürler versin.

Yıl 2002 - Sorkun başında, yayla harmanında çekilen bu fotoğraf…
Hasretle, minnetle, özlemle…

Hüseyin Bağcı
12.06.2025 – İstanbul



Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.

 


Emekçidir halkın çoğu,

Çetindir aşaılmaz dağı,

Meşhurdur sütü kaymağı

Yöresi yörük yatağı.


Yükseklerde sular akar,

Dağlarında kekik kokar,

Kalesiyle tarih yazar,

Ayrılığın yürek yakar.


Ermenek’in tarhanası,

Meşhurdur tak tak helvası,

Lezzetin dibi çorbası,

Efsane arabaşısı.

 

Zirvesinde sular akar,

Altında maden kaynar,

Emekçisi de ter döker,

Cefakardır çile çeker.

 

Doğal organik kirazı,

İnce kabuklu cevizi,

Özlememek elde değil,

Yayladır serindir yazı.

 

Muhittin ustayım gördüm,

Hem yoruldum, hem dinlendim,

İzvit, Halimiye, Cenne,

Üç eserle şeref buldum.

 

Muhittin Arslan

Cami, Minare Ustası







Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.

KISA ÖYKÜ

Sigara izmaritini yere attı.
"O izmariti kim alacak yerden?" diye sordum.
Hiç tereddüt etmeden;
"Ben alacağım!" dedi.
Gitti aldı, çöp kutusuna attı, sonra gülerek başı ile selamladı ve yoluna devam etti...

Ramazan GÖKTAŞ

Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.

 


Yavaşça suya girdi.
Yüzmeye başladı. Bir süre yüzdü.

Sonra göletin (küçük baraj) ortasına doğru geldiğini anladı, kıyıya doğru dönerek yüzmeye devam etti.
Daha önce bu kadar uzun yüzmemişti, yorulmaya başladı, yanlış yapmıştı, bu kadar açılmaya gerek yoktu ki.
Suyun yüzünde kalacağını sandı bir an, yüzmeyi bıraktı, birden suyun derinliklerine doğru inmeye başladı, ayağı toprağa değince göletin dibine geldiğini anladı, ayağını yay gibi kullanarak hızla kendini yukarıya itti, suyun yüzüne çıktı.
Fakat vücudunu suyun yüzüne tamamen çıkaramadı, tekrar göletin dibine doğru inmeye başladı. Birden korkuya kapıldı, ne yapacaktı, bilmiyordu, gene ayağını yay gibi kullanarak suyu üstüne doğru kendini itti, nihayet yüzeye bir kere daha çıkmıştı, yüzmeyi denedi, olmuyordu, suyun üstüne kendini alamıyor, vücudunun büyük bölümü suyun içinde kalıyordu, yeniden göletin dibine doğru inmeye başladı.
Artık her şey bitmişti.
Hayatı, film şeridi gibi gözlerinin önünde akmaya başladı.
Kim bilir kaç gün sonra cesedi bulunacaktı? Annesi, babası, kardeşleri gelecek, cenazesini göletin kenarına uzatacaklar, savcı, doktor gelecek rapor yazacaktı, ağlayanlar, dizlerini döğenler, ah vah edenler olacaktı. İnsanlar toplanacaktı, yorum yapacaklar, suçlayanlar, üzülenler olacaktı. Her şey bitmişti işte, yolun sonuna gelmişti.
Elveda, her şeye elveda…
Beyni o kadar hızlı çalışıyordu ki, hayatı gözlerinin önünde akıyor, saniyenin bilmem kaçta kaçı kadar bir sürede yüzlerce, binlerce düşünce beynine hücum ediyor, bunları düşünmekten kendini alamıyordu.
Sayısız düşünce beynine kaplıyor, nasıl kurtulacağını düşünüyor, bocalıyor, teslim olmuyor, direniyordu.
Suyun yüzüne çıkamayacağını anladı.
Yönünün kıyıya doğru olduğunu biliyordu.
Suyun altında, ellerini kürek gibi kullanarak kıyıya doğru ilerlemeye başladı, bunu bilinçsizce yapıyor, ne olacağını kendi de bilmiyor, çaresizlikten içinde olacakları bekliyordu.
Düşünceler beynini zorluyor, kıvranıyor, olumlu, olumsuz binlerce düşünce sel gibi beynine akıyor, bu düşünce selini durdurmak imkânsız gibi görünüyordu.
Ölüm ona çok yakındı
Fakat hiç daralmamıştı, nefesi sıkışmamış, nefessiz kalmamıştı. Sanki suyun altında normal nefes alıyormuş gibiydi.
Ne kadar gitti, ne kadar zaman geçti, hiç bilmiyordu, birden kafası suyun yüzüne çıktı…
İnanamıyordu. Kurtulmuştu.
Yavaşça sudan çıktı, bitmiş, tükenmiş, tüm enerjisi boşalmıştı, kendini toprağa bıraktı.
Kalbi hızlı atıyor, derin derin nefes alıyordu.
Uzun sure orada yattı, sonra yavaş yavaş kalkarak yürümeye başladı…

Ramazan Göktaş

Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.


Öyküsünü anlatacağım ceviz ağacı köyümüzün en büyük ağacıydı. Yaşını tahmin etmek biraz güç. Tahminen üç yüz – dört yüz seneden fazladır. Köyün Odayeri mevkisinde, Hacıağaların bağının başucunda, arığın altında, şu anda Hacı Ahmet Demirel'e ait bahçenin içindeydi. Çok büyük tarihi bir ağaçtı. Gövdesinin uzunluğu tahminen dört-beş metre, gövde kalınlığı beş-altı metre olan devasa bir ağaçtı. Hacıağalar sülalesinin tamamı bu ağacın varisleriydi. Cevizin çırpılma işini köyde sadece Ömer Horoz (Horaz Omarı) yaparmış. Onun anlattığına göre cevizin çırpılması bir gün sürermiş, sırığı vurduğunda bir şarıltı meydana gelir, gökten ceviz yağarmış. Varislerin hepsi gelir, toplar, payına düşeni alırmış.

1960’lı yıllarda Ermenekli ceviz kütüğü alan tüccar köye gelip araştırmaya başladı. Elindeki uzun ağaç burgusu ile bağ ve bahçeleri dolaşıp işine yarayan ağaçların gövdesine sahibinden habersiz, ağacın özüne kadar ulaşan delikler açıp, kovan olup olmadığına bakıyordu. Özü zedelenen ağaçlar, verimden düşüyor, yaz ortasında yaprağı sararıp dökülüyor, ucundan kurumaya başlıyordu. Tüccar ağacın sahibine gelip ''bak senin ağaç kurumaya başlamış, biz alalım hiç değilse kütüğünü değerlendirelim'' deyip ağacı ucuza mal ediyordu. Elde ettiği odunun gelirinden ağacın esas değerli olan kütüğünü bedavaya getiriyordu. Topladığı kütükleri Mersin limanından yurt dışına ihraç edip büyük kazançlar elde ediyordu. Bir rivayete göre yaşlı ceviz ağaçları zemherinin soğuğunda önünden geçen canlıların görüntüsünü gövdesinin içine resmedermiş. Böylece bu resimler mobilyaların ceviz kaplamalarında ortaya çıkar kullanıldığı mobilyaya antik bir değer kazandırırmış.

Ermenekli tüccar senelerce Hacıağaların bağındaki ağacı ele geçirmek için uğraştı. Çok varisi olduğu için hepsini bir araya getirip pazarlık ortamı bulamıyordu. Günlerden bir gün ağacın satılmasına karar verildi. Tüccar pazarlık için geldi, o günün parasıyla çok komik bir değer biçti. Karşısında başka bir tüccar olmadığından rekabet ortamı oluşmuyordu. Ağacın o fiyata satışından vazgeçildi. Daha sonra Mersin'den başka bir tüccar geldi, ağacı almaya talip oldu. Ermenekli tüccarın verdiği değerin üç misline ağaç satıldı ve parası alındı. İlkbaharda kesip götürmeden gece çok şiddetli bir patlama meydana geldi, köyde herkesi uykudan uyandırmıştı. Karanlıkta patlamanın olduğu yere doğru gittik, ceviz ağacına sabotaj yapmışlardı. Ağacın gövdesinin yerden bir metre yukarısına yirmi-yirmi beş santimetre derinliğinde, beş santimetre çapında, ağaç burgusu ile delmişler, dinamit sıkılayıp patlatmışlardı. Gövdesindeki delinen deliğin ağzında on beş-yirmi santimetre çapında bir hasar oluşmuştu. Daha sonra tüccar gelip ağacı gördü, ''bu şekilde de bana yarar, yalnız tekrar bir sabotaj olmaması için bana ağaç köyden çıkıncaya kadar ücreti karşılığında koruyuverin'' dedi. Bir ekip oluşturuldu, ben, rahmetli Kadir Demirel, Hacı Ahmet Demirel daha birkaç kişi, av tüfeklerini alıp geceleri nöbet tuttuk. Tüccar gerekli olan araç ve malzemesini getirdi, köyden işçiler buldu ağacı kestirdi. Gövdesini ve kereste olacak yerlerini alıp götürdü, odun olacak yerleri bıraktı, varisler arasında odunu paylaştırıldı.

Sabotaj olayının üzerine gidilmedi. Ermenekli tüccarın, elde edemeyince intikam için kundaklama işini yaptırdığı herkes tarafından biliniyordu. Artık dallarında teyinler(sincap) oynaşmıyor, kargalar uçuşmuyordu. Kim bilir onu oraya hangi teyin getirip gömmüştü. Rahmetli atalarımızın gölgesinde oturup tatlı sohbetler yaptıkları bir gerçek. Şimdi o civarda bu ağacın cevizinden teyinlerin taşıyıp yere gömdükleri fidanlar meydana gelmiş. İleride büyüyüp koca cevizin yerini alırlar mı bilinmez. 

Ahmet SÖZER

Kaynak: https://sites.google.com/site/dindebol2/asoz

Foto: Temsilidir.


 

Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.


Bütün aylar, mevsimler güzeldir benim için, her birinde ayrı bir sevinç ayrı bir acı saklıdır. Gününe göre, kısmetime ne saklanmışsa onu sunarlar. Bana, bunları biriktirip yeri/zamanı geldiğinde hatırlamak düşer. Biriktirdiğim yere, cehiz sandığım, derim. Bilseniz neler saklıdır orada. Bazen dostlara anlattığım olur, bazen bir öykümün satır aralarına gizlerim, bazen bir şiirimde, bir dize olarak çıkıverir karşıma. Dönüp bakıyorum da geçmiş yıllara/günlere, ne çok anılar biriktirmişim. Sevinç çok içinde, acılar daha çok. Bir kış günü iliklerime kadar donmayı, bir yaz günü bozkırın ortasında yanmayı öğrenmişim.

Yine de ilkyazın ve son güzün yerleri ayrıdır yüreğimde. İlkyazda açan bir nevruzun resmini görsem kokusunu duyarım. Dağın, bayırın nasıl don değiştirdiğini gözlemek benim işimdir. Toprağı yarıp çıkan her ot ayrı bir kokuyla doldurur havayı. Suların çağıldadığı derelerde acelecidir otlar, hemen boylanıverirler. Yükseklerde hiçbir şeyin acelesi yoktur, zaman alır don değiştirmek. Üremektir, çoğalmaktır ilkyaz. İlkyazın donu beyazdır, yeşildir, açık pembedir.
Güz doğanın bütün renklerini serer önümüze sarının, kırmızının, yeşilin bütün tonlarını giyiniverir ama bu dağların arasında uzanıp giden vadiler için böyledir. Bozkır sarıyı sever, sarının bütün tonlarını orada görürüm. Hüzün en çok orada yakar yüreğimi, en çok orada hissederim yalnızlığımı. Yazın bereketinin derlenip toparlandığı, ambarlara doldurulduğu aylardır güz. Çocuklara avarlar kalır bağlarda, bahçelerde, dağlarda sarı alıçlar vardır sevenine.
Bozkırın sarıya bulanmış sonsuzluğunda yürürken eski bir şiirim düşer dilime. Öğreniyoruz/hüznün rengidir sarı/aynı havayı solurken, ayrılığı yaşarız/ alıç dişler yanı başımızda/delişmen bir çocuk/bir sarı yaprak sürüklenir/ rüzgarın önünde/varıp merhaba der/ bir güz çiğdemine/merhaba der cümlemize/kayalıklara sürünüp gelen bulut.
Güz havası çökmeye görsün ortalığa, bulutlar sürüklenmeye başlar dağların doruklarında, sürünüp gelmeleri kayalıkları, toprağı, son güz çiğdemlerini okşar gibidir. Bir güz çiğdemini okşarken eski bir şiirime sarılırım yeniden. Görmek değil bir ağıdı yaşamaktır/ suretine bakmak/sanki ayrılık havası yeniden çoğalıyor/çocuk gözlerinde/bahar değil yaşadığımız/ say ki eylül/erken soluyor renkler/ama yüreğimin bir yanı/yeniden umut diyor.
Güz aylarında bahçelerde avar toplamayı severim, son cingillerin tadı bir başka oluyor sanki. Hiç yitirmediğim çocuk günlerimi yaşarım yeniden. Bir dağın eteklerinde yürürken önüme çıkan alıç ağaçlarının yanında soluklanırım. Alıç kokar ceplerim, bolca toplarım sevdiklerime de sunmak için, paylaşılmayan güzelliğin ne tadı olur ki. Güneş dağların ardında yitip giderken, bir kayanın üzerine oturup tadını çıkarırım yalnızlığımın. Hüznü severim/hele akşamüstleri/divane çarpar yüreğim/dağlar/ gün ışığını saklarken koynuna.
Çok daraldıysam, hüzün yüreğimi sarıp sarmaladıysa bir vadide alırım soluğu. Durgun sulara düşmüş sarı yaprakları çiğnemeden yürürüm, peşimden gelir ıssızlığım. Suya düşer güz sarısı, sudaki suretime bakarım, zaman çoktan uçup gitmiştir. Yine de, yeniden umut, derim.
Zeki OĞUZ
Foto: Mustafa Çıkrık
Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.

Meşe, pırnar, andız ormanıyla kaplı dağın zirvesinde sarp yamaçları yabani dağ keçileri yurt edinmiş. Keçi sürüsünün insani avcılar ile yabani hayvanlardan korunaklı olan bu sarp yerin gizemli koyaklarında şırıl şırıl akan su, yem yeşil ot ve yeni yetişen fidanların taptaze filiz yapraklarına ulaşmaları çok kolaymış. Sanki bir elleri yağda bir elleri balda ve yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında sorunsuz bir hayat sürüyorlarmış. Yaşamları yiyip, içip üremek ve kalan sürede gönüllerince eğlenmekle geçiyormuş. Yabani dağ keçileri belirli sayıdaki dişi keçilere güçlü tekenin hükmettiği en fazla bir düzinelik küçük sürüler/ boyunlar halinde yaşar.

Günlerin birinde sürülere hükmeden iki teke gönüllerince eğlenmek ister. Kara ve ala teke kafa kafaya verip güzel bir plan yaparlar. Yaşam için en uygun mekânın evcil keçilerin otladığı yerde olduğu, buradaki tekelerin gizlenip saklanmadan özgürce hareket ettiği ve daha çok sevilerek yemle beslendikleri için rahat bir yaşamları olduğun düşlerler. Bu durumu yakından tespit için gün batıp hava kararınca korunaklı koyaklarından çıkıp düz ovaya gizlice inerler. Tekeler sessizce ovada yol alırken bir anda üzüm bağının içine dalarlar. Yer gök üzüm salkımı. Orta yerdeki sergi alanında bir dem soluklandıktan sonra üzümleri tevekleriyle birlikte yemeye başlarlar. Dallarından yere sarkan altın sarısı, karagöz habbesi üzümleri çiğnemeden mideye indirirler. Yedikçe yedikten sonra karınların taşıyamaz hale gelen Kara Teke sergi alanına boylu boyuna uzanır. Başı dönmektedir. Biraz sonra Ala tekede oflayarak yanına yatar. Kendinden geçmek üzere olan ve gözünü açınca dünya âlem fırfır dönünce dengesin bulmakta zorlanan Kara Teke mırıldanırcasına; “-Teke gardaş. Ben seni bi kara, bi de beyaz görüyom. Bana bi haller oluyor. Sen beni nasıl görüyorsun, iyimisin?” der.

Ala Teke cevaben; “Kara gardaş, ben seni heç görmüyom. Yediğimiz üzümlerin keyfini çıkarmaya bak. Desene üzüm meyinden kafayı bulduk.”

Kara Teke; “Ne kafa bulması. Güzel güzel eğleniyoz, Vaktin keyfini çıkaralım.”

Ala Teke; “Haklısın, bu yediğimiz üzümler var ya, bir nimet. Öyle bir nimet ki; birinci salkımı yersen vücuda yarar, ikinci salkımı yemek, makul karar, üçüncü salkımı yemek, kafayı sarar, dördüncü salkımı yemek, mal sahibine zarar. Beşinci salkımı yemek, plan kurdurup hatır kırdırır, altıncı salkımı yemek, feleğin şaşırtıp kurdun evini sordurur. Kendini topla vakit varken sürümüzün yanını boylayalım. Buralar bize göre değil.”

Ala Tekenin söylemlerine bihaber olan Kara Teke kendini hayal dünyasın da sanıp yıldızlara merdiven kurmakla meşgulken uzaktan gelen avcı köpeklerin sesiyle uyanır.

“ Ala gardaş koş, tehlike yaklaşmakta, tabana kuvvet” deyip hışımla koşmaya başlar. Ormana varınca bir nefes soluklanıp Ala Tekeyi göz ucuyla arar.

“Ala Teke; “Ne güzel bir geceydi. Felekten bir gece çalıp güzelce eğlendik.”

Süleyman YILDIZ

 (Lemos5303)



Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.

Baklavadan güzel, baldan güzelsin

İçen bilir tadını, pekmez köpüğü

Her şeyin sahtesini yaptılar

Senin kadar doğalı yok ki

Pekmez köpüğü

 

Üzümlerin olmasını bekleriz

Şehranada çiğnemesini özleriz

Kazanlarda şerbetini bekleriz

İçmeye az kaldı

Pekmez köpüğü

 

Ağdalarda, kazanlarda şerbetler kaynar

Pekmez oluncaya kadar, ne odunlar yanar

Zahmetlidir şerbeti, pekmez yapması

Tadına doyum olmaz

Pekmez köpüğü

 

Şerbetler pekmez olur

İndirirler kazanı

Kevgir ile savrulursun

Köpük olur, doldurursun kazanı

Çatal, kaşık istemezsin

Üzüm yaprağı yeter

İçtik sıra içilirsin

Pekmez köpüğü

 

Bir gün yolun, Ermeneğe düşerse

Uzaktan burnuna

Pekmezin kokusu gelirse

Git otur, sekisine bağına

Göndermezler seni

İçirmeden, pekmez köpüğü

 

                  17 Nisan 2022

                  Ali Niyazi ŞENOL

Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.

 

Bağ işleri erken başlar Ermenek'te

Sabah olur

Korsun heybeni azığını

Orağını, çükürünü

Kara eşek hazırlanır

Tahtalısı, kışlası

Havuzlusu, Ulupeliti, Pancarcısı

Önünde ineği, elinde keçisi

Varırsın bağa

Bağlarsın eşeği, ineği, kara keçiyi

Bir kucak otu atarsın

Koyulursun bağ işine

 

Bostan evleği, patates evleği

Eğrim evleği

Ülübüsü, darısı için yaparsın göneni

Bostanlar, patatesler ekilir

Görmel fideleri evleklere ekilir

Lahanalar ortasına dikilir

Fesliğanlar tane tane dikilir

 

Otları yolarsın, burmaları burarsın

İşte... Sıra geldi gönene

Çükür ile biri çiziyi açar

Biri tohumu sıra ile atar

Ülübü darı ekilmiş olur

Gönen işi de böylece bitmiş olur

 

Üç gün geçer, on gün geçer

Maldanları doldurursun

Çapalarsın avarları

Bostanları yatırır

Ülübünün dikersin çalısını

 

Bağa göç zamanı gelmiştir

Bağ evleri sıvanır

Sekiler ak toprakla sıvanır

Arıklara verilir sular

Omuzunda kürekli sucular

Havuzlu, arık kenarı, tahtalı

Kışlalı, Ulupelit’i

Sürerler suyu

Öttürürler

Bazan düdük, bazan türküyü

 

Yataklar, yorganlar sarılır

Çaput çullar, kilimler

Unu, yağı, tenceresi, tavası

Lambası, feneri, gazı fitili

İneği, keçisi, tavuğu, kedisi

Göçüverirsin canım bağlara

 

Akşam olur sekilerde yatarsın

Gökte ay ve yıldız, hülyalara dalarsın

Yaprağın sesini ya da baykuşun

Ya da sararıp düşen elma sesini

Uyuya kalırsın

İşte o bağ evinde

 

Ekmek bitti

Bir leğen hamur yuvrulur

Huu sesleri ile komşular çağrılır

Bugün sana, yarın ona

Bir yığın, yufka ekmek yapılır

Topalaktan sıkma ekmek yapılır

Patatesli, keşli börekleri yapılır

 

Sekide bir kara ocak

Dışı küllü tencere

Ya pilav ya çorba ya ülübü

Masa çatal ayrı tabak yok

Ya sini ya tabla bir de sahan

Tahta kaşık, yufka ekmek

Gerisi ne lazım

 

Çamaşır makinası ütüsü

Elektrik yok ki...

Korsun kazanı, yakarsın ateşi

Tokuçlarsın, burarsın, sıkarsın

Deterjan bilmezdik

Ya küllü su  ya da Kilis sabunu

 

Haftada bir gün, su sırası gelir

Sularsın avarı

Bazan gece, bazan gündüz

Doldurursun kuyunu

Bostanı eğrimi olmaya başlar

Sararmaya başlar

Elması bal erikler

 

Ekinler olur, düvenler koşulur

Düvene binmesi ne de hoş olur

Yığarsın harmanı orta yere

Beklersin yaba ile sabah yelini

Savurursun harmanı

Samanı bir yere buğdayı bir yere

Saman hararlara basılır

Samanlık saman dolar

Kışın, hayvanlar yesin diye

 

Anam alır gözeri ya da babam

Çalkalarlar buğdayı

Kutu ile ölçerler

Beş on kile buğdayı

Değirmenci Mehmet'te

Un, bulgur, düğürcük olur

Kışlık yiyecek

Böylece hazır olur

 

Harmanı çapası avarı derken

Olmaya başlar

Bostanı eğrimi ülübüsü

Ağaçlarda çekirdek elması

Ekin elması

Ekşisi, tatlısı, kil elması

Ballanır erikler, cız eriği, bal eriği

Yok, bizim bağlarda goldeni, stargini

Papaz eriği

 

Bağlarda günler böyle başlar

Bağırsın huu diye

Toplanı verir komşular

Sekilere serilir çaput çullar

Köşe başılar etrafında yaylanır

Boncuklu tülbentler, oyalı yazmalar

Kirmanlarda dönen yünler ip olur

 

Batırmanın zamanı gelmiştir

Kırmızı eğrimler, bostanlar

Tencerede haşlanır, karalahanalar

Dibekte dövülür

Kendirler, ya cevizler

Fesleğenli batırık

Hazır olur, tepside

 

Sininin etrafına dizersin

Eğrim ile bostanı

Lahanası, kaşığı, acı biberi

Batırığı yersin, içersin suyunu

Bir tepsi medeş üzüm

Toplanır baranadan

Darısı da tencerede haşlanır

 

Salıncaklar, cıngırıklar kurulur

Cevizler olmaya başlar

Oyma olur gıli olur

Bir bakarsın sırıklarla çırpılır

Bal yemişler, arabı, fesleğeni

Dallarda olmaya başlar

Çengel ile eğersin

Toplanır bal yemişler

 

Cevizi, elması, avarı derken

Üzümler salkım salkım sallanır

Şehranalar hazırlanır

Üzümler küfelerde toplanır

Pekmez toprağı hazırdır

Çiğnenir üzümler

Şıralar şerbet olur

Kazan,  ağda, ocakta

Şerbet olur, pekmez olur

Köpükleri savrulur

İçilir köpükler

Bandırması yapılır, dökülür palizeler

 

Ermeneğin bağlarına

Yavaş yavaş güz gelir

Gök eğrimler kesilir

Hevenklere dizilir

Sararır her yer, gazel olur topraklar

Başlamıştır, bağ bozumu Ermenek’te

 

Bağlar sana git der gibi

Yüklenir yataklar

Çitler sürülür, ekilir topraklar

Elveda edersin

Bir başka bahara kadar

 

Ey Ulupelit, kışla, tahtalı

Havuzlusu, arık kenarı, pancarcısı

Omuzunda küreği ile gezen

Sucusu, elinde sipsisi

Eşeği, katırı, ineği, keçisi

 

Yassıkaya bir başkadır

Sabahı, ikindisi

Bağlara göç, anlatmakla bitmez

Anılara sayfalar yetmez

Elveda diyoruz

Elveda

Geri gelmeyen anılara

                         2002 Eylül

                    Em. Öğrt. Ali Niyazi ŞENOL

Medya Ermenek Taşeli Edebiyat Güncesi yayınlanan makalelerin içeriği hakkında mali, hukuki, cezai, idari sorumluluğu makalesi yayınlanan yazara aittir.Yayınlanan makale karşılığında yazarlara telif ücreti ödenmez. Yazarlar bunu peşinen kabul etmiş sayılırlar.
sanalbasin.com üyesidir
Düzenleme | Copyright © 2013-2023 | MedER |Medya Ermenek
BİZE ULAŞIN
ghs.google.com
ghs.google.com