KÖY MÜZESİ

“Ata Kültür Müzeleri.

Anadolu Kültür Müzeleri!

Bizim rolümüz geçmiş tarihçilerden daha önemli.. Geçmişte zaman ağır işliyordu; teknoloji bu kadar hızlı gelişmiyor, yerleşimler bu kadar hızlı değişiyordu.

Yerleşimler, kentler, kaleler, çeşmeler, köprüler yüzlerce hatta binlerce yıl ayakta kalabiliyordu.

Son iki yüz yıldır sanayileşmeyle birlikte çevremizde hızlı bir değişim yaşanıyor. Buna gelişmiş ülkelerle geri kalmış ülkeler arasındaki gelişişlik farkı eklenince yıkımın gücü ve şiddeti giderek arttı.

Dev makinalarla doğamız ve tarihi sit alanlarımız değişiyor;

Önce gevur malı diye antik eserler pazarlanıyordu, yurt dışı müzeler doldurulmuştu, defineciler önce onları sattılar sonra Selçuklu, Osmanlı çinileri, maden eserlerini, dokumalarını pazarladılar.

Köprüler yıkıldı, mağaralar söküldü.

Soruyoruz "Beyhekim mihrabının Pergamon üzesinde işi ne?" götürenin suçu var da satanın suçu yok muydu?

Kıyıda köşede kalmış tarihimiz satın alınıyor, adam mutfağında atadan kalan tabağına, altına altığı kilimi, tarlasındaki tarım aracını satıyor. Camilerimizdeki kilimler satıldı..

Sevgili dostlar..

Bizden öncekilerin malı diye ülkemizi satmaya başlarsak paranın tadına varınca kendi eserlerimizi de satmaya başlarız. Kaldı ki, bu ülkenin eskisiyle yenisiyle bizim öz malımız. Yerin altı da bizim üstü de!

Biz bütün yok olmalara rağmen çevremizdeki doğanın, tarihin son tanıklarıyız. Yarın çocuklarımız tarih, doğa ve kültürel mirasımızla öğünmek isterse, dünyamız bizden bir ders almak isterse bu değerlere sahip çıkıp, geleceğimize aktarmamız gerekir.

Yoksa sağlam kültürel birikimleri olmayan, geleneği olmayan ülkelerin geleceğini başkaları belirler.

Dünyada en saygın olan ülkeler kendine saygısı olan ülkelerdir.

Eğer kültürel değerlerimizi antika görüp satmaya kalkarsak, yarın işimiz zengin ülkelerin müzelerinde atadan kala eserlerimizi görmek olur. En kısa zamanda her köyümüzde, her mahallemizde Ata Kültür Müzeleri, ya da Anadolu Kültür Müzeleri kurup ata yadigârlarını buralarda koruma altına almalıyız.”

Prof. Dr. Hasan BAHAR

26.02.2021 günü Facebook Paylaşımından Alıntıdır.

 

 

 

 

Derler ya "haaaah, işte bu ya!" diye işte bu Hocam.

Ben bunun yıllardır yaygaracılığını yapıyorum. Neden mi? Şundan: 1958 yılı olması lazım bir topal İngiliz Prof. geliyor köyümüze. Köyümüz ise Ermenek-Yukarı Çağlar Köyü. İşte bu adam gelip gittikten sonra tarihi eser kıyımı başlıyor. Onca aslan lahit kapakları kırılıyor altın aranıyor, Gözü oyuluyor, affedersiniz g.tü oyuluyor altın aranıyor. Yağma üstüne yağma yapılıyor. Şimdide aynı saha üzerinde Sbide Antik Kenti kazısı yapılıyor.

Derken 1970'li yıllarda köye kamyon girmeye başlıyor. Öncesinde ancak bir cip girişi oluyordu köye 1969 yılında yol yapıldı kamyonlar köye girdi.

Derken alüminyum çıktı diye sevinen köylü elindeki çömleği, dağarı, testileri satmaya başladılar kamyonlar taşıdı gitti.

Derken eski çeyiz sandıkları halı, kilime değişildi. Saban ve düvenler kamyonlara yüklendi. İp eğrilen Taşeli'nin bir numaralı çıkrık yapımcısı köyden onlarca çıkrığı kamyonlara yüklediler. Dirgenler, yabalar, onca tarihi değerler yüklendi kamyonlara.

Köyde yer mi yoktu vardı saklanacak mekânlar. Öncülük eden, edecek olan duymazdan, bilmezden, görmezden geldiler. Bilinçlendirmediler. Ya kahvede okey, iskambil dövdüler ya da 70'li yılların siyaset tohumunu atmakla meşgul oldular.

Devir değişti diyoruz, emekli olduktan sonra yazları köyde yaşıyorum. 1947-48 den, 1970'lerden kalma palaz kabaklarımı balkonda uygun bir ortamda aksesuar olarak sergileyince görenlerin şaşkınlığını izledim.

Ata yadigârı tarımsal araçlarda var elimde. Onları da uygun ortam bulunca sergileyeceğim. Lakin böyle yapmak marifet mi, tabi ki hayır. Hocamın bahsettiği ortamlar köylerden başlayarak yayılmalı.

Her köyün bir "Tarih ve Etnografya Müzesi" olmalı. Tarihi değerlerimiz yerinde sergilenmeli. Ermenek'in köyünde bulunan bir tarihi obje yerinde sergilenmeli, illere taşınmamamı.

Durmuş Ali Özbek