ERMENEK VE BEN

Ermenek, Taşeli şu çocukların

Göksu’dan mı almış yoksa ilhamın

Gezer memleketin her bir diyarın

Döner gelir bir gün göçmen kuş gibi

Ergenekon gibi bir yer burası

“Tekerlek değmeyen” dağlar arası

Sonra cennet gibi bir bağarası

Açar duvağını bir gelin gibi

Tol Medrese’dendir belki mayası

Çoktur öğretmeni ve uleması

Maraspoli denen şu mağarası

Çözer gizemini bir kolan gibi

Dün gece düşümde görmüşüm seni

Ermenek yanına alsana beni

İster eski giden isterse yeni

Döner pişman olmuş sevgili gibi

Ermenek sen benim ilk şiirimsin

Kış ortası açan kardelenimsin

Leyla’msın, Aslısın ve Şirin’imsin

Yakarsın gurbette bir Kerem gibi

Ermenek ben sana neler yazayım

Soğuk sularına nasıl kanayım

Sen yazı tarafı ben de turayım

Çıkla madalyonun çift yüzü gibi

Ermenek gurbette unutsan beni

Atsan elden ele savursan beni

Ayırsalar bir gün ruhla bedeni

Dönerim ben sana pervane gibi

Yedi yıl görmesem seni gurbette

Beklerken askerde hatta nöbette

Kara günde belki bir felakette

Son sığınağımsın bir ana gibi

Prof. Dr. Hacı KURT